شعر آزادی است

سلام.

اميدوارم كه سال خوبي داشته باشيم.

آن روز شايد يكي از بهترين روزهايي كه تا به حال تجربه كرده بودم. آخرين روز سال بود و به رسم ايام كهن بايد به سراغ اهل غبور مي رفتيم.  تنها در خانه بودم و بنا بر دلايلي از اين تنهايي خوشحال بودم و بنابراين بايد هم تنها به بهشت الزهرا مي رفتم. شمع و عود و مقداري آب تهيه كردم و راه افتادم. اصلاً فكرش را نمي كردم اين تنهايي و دوري از عزيزاني كه در خاك خفته اند بتواند اين اندازه شديد در من تاثير بگذارد. آخر همه اش انسان هايي كه زنده بودند، چه خوب يا بد، باعث دردهايي در آدمي مي شدند و اصلاً فكر نمي كردم كه ياد عزيزاني كه از دست رفته اند تا اين حد باعث تحريك احساسم شود.- نمي دانم شايد من آدم نيستم ...-

به قبرستان كه رسيدم ابتدا سراغ دوست شاعرمان مرحوم كرامت بيك وردي رفتم و اندكي بالاي سرش ايستادم. هميشه توان ايستادن بالاي قبرش را نداشته ام و بُغضي عجيب باعث مي شود كه زود برگردم. بعد با شمع و عود و تنگي آب سراغ پدرم رفتم. سلامي كردم و حال و احوالش را پرسيدم هر چند كه مثل يك سال گذشته هيچ جوابي نمي داد. شمع و عود را روشن كردم و مدت هاي مديدي كنارش نشستم و با او صحبت كردم و او را محرم اسرار و دردهايي كه داشتم، نمودم. خيلي حال شيريني داشت. به اندازه غرق اين احساس شده بودم كه ديدم شايد به تعداد انگشتان دست افراد زنده در بهشت الزهرا هستند. خداحافظي كردم و به خانه برگشتم. تنهاي تنها. ديدم نمي توانم بنشينم و بايد بيرون بروم. لباس هايم را عوض كردم تا مدتي را بيرون پرسه بزنم تا شايد اين حس غريب از من دور شود و كمي تشويش هاي ذهني ام آرام شوند. ديدم بُغضي عجيب راه گلويم را سد كرده است و اين جمله در ذهنم زمزمه مي شود "بچرخ تا نچرخيم."  

بعد از مدت ها به سراغ دوستان قهري ام –قلم و كاغذ- رفتم و در بين اشك و صداي هق هق گريه هايم مي نوشتم. بعد از مدت ها نوشتم

اگر برای دیدن عکس مشکلی پیش آمد بر روی این لینک کلیک کنید